Wilki

Mężczyzna zapiął kurtkę i westchnął cicho. O czwartej nad ranem chłód wciąż jeszcze lizał twarz niezbyt przyjemnie, zimowo mimo końca kwietnia. Zerknął w stronę lasu. Mgła sunęła leniwie ze szczytów wzniesień w jego stronę, już prawie ocierając się o stopy.
-Bieszczady-mruknął z dezaprobatą.-Pieprzony koniec świata..
Skazany za drobne przestępstwa, w ramach dobrodziejstwa resocjalizacji pozwolono mu oddychać świeżym powietrzem wypasając owce i barany. Nie ma co- odpowiedzialna robota. Każdy jeden beczący skurczybyk wart był prawie 2 tysiące, z przeznaczeniem dla pustych żołądków przejeżdżających turystów. Zgodził się bez wahania-spacerek ze zwierzątkami był w istocie bardziej pociągający niż czyszczenie latryn.
To jego czwarty dzień. Przez pierwsze uganiał się za zbuntowaną, niereformowalną jednostką. Baranek miał wyraźny problem z koordynacją, zawsze maszerował w przeciwną stronę niż stado. Nie pomagały kopniaki w zadek czy czułe perswazje -lazło toto tępo w zarośla lub rozpadliny by potem płaczliwie wzywać pomocy. Reszta stada na usiłowania tresury reagowała spojrzeniem pełnym drwiny, a On modlił się by niesforny podopieczny jak najszybciej osiągnął wiek„rzeźnicki”.
Jego uwagę przyciągnęło stado-znieruchomiało, nie poruszało pyskami, rozglądało się za to z niepokojem.
-No co jest?-krzyknął.-Paść się,nie podziwiać widoki.
Łebki zwierząt kręciły się coraz szybciej, to w jedną to w drugą stronę. Zastygły nagle wpatrzone w ścianę lasu. Powiódł wzrokiem za nimi
-O kurwa..-jęknął.
Pierwszy wilk wybiegł spokojnym truchtem, usiadł i wlepił w niego hipnotyzujące spojrzenie. Nie zdążył się otrząsnąć kiedy wysypało się na polanę całe stado, ustawiając w okręgu. Szerokim łukiem, jak na komendę otoczyły jego i zwierzęta ,które ze strachu wtulały się w siebie skacząc jedno na drugie.
-To będzie blitzkrieg-pomyślał.-Pochowają moje kości zmieszane z resztkami baraniny.
Potężny samiec wywalił jęzor, błysnął ślepiami, podniósł zad i dostojnie zbliżał się w jego stronę. Kilka kroków przed mężczyzną zatrzymał się, odwrócił głowę do kompanów jakby dawał znak i rozgościł wygodnie na trawie. Stado wilków zbliżyło się do owiec.
Wrzask mordowanej maciorki wyrwał go z letargu. Drgnął. Drgnęło również jego vis a vie stawiając ostrzegawczo uszy.
Oczy wilka mówiły jednoznacznie-”Weźmiemy owcę. Ruszysz się, weźmiemy i Ciebie.”
-”Ch..j z owcą..”-zdecydował prędko.
Wilki uporały się szybko. Martwa owca zniknęła razem z nimi w leśnych zaroślach. Samiec który pozostał odczekał chwilę, ziewnął mrużąc oczy, wstał i odbiegł kilka kroków. Zanim pobiegł za sforą obejrzał się jeszcze. Człowiek dalej tkwił w bezruchu niczym pomnik bezradności.
„Podjąłeś mądrą decyzję”zdawały się mówić wilcze ślepia.

Od tamtej pory nigdy nie był już sam. Postarano się o dwa doświadczone psy pasterskie. I chociaż raz jeszcze wilki odwiedziły polanę-nie zaryzykowały konfrontacji.

Historyjka-prawdziwa skądinąd choć to nie ja jestem w niej człowieczym bohaterem, przyszła mi do głowy w związku z całym zamieszaniem wpuszczenia do kraju lub nie „Nocnych Wilków” z Rosji. Tych o taką inteligencję jaką wykazała się wataha z powyższej historii-nie podejrzewam. Wystarczyłoby kilka dobrych „psów”...gościnnych, acz czujnych, zdecydowanych w razie kłopotów.
Bez robienia histerycznych tchórzy z Polaków.

Wiosna. Jestem lepszy. Uśmiechnięty, bardziej życzliwy, przystępny. To nie zasługa temperatury, pojawiły się nareszcie w ogromnych ilościach barwy za którymi tęskniłem. Może nawet, jako daltonista niewielkiego stopnia, moja tęsknota była mocniejsza niż Wasza?
Empatia na dzień dzisiejszy to moje drugie imię.
Oddycham. Nareszcie.
Muzycznie również wiosennie. Bo zakochałem się bez pamięci. Tak, tak...Anneke którą możecie posłuchać poniżej, to moja platoniczna wybranka.
Przynajmniej na ten miesiąc bo stałości nie ślubowałem.


Fajne? To jeszcze to-przyczepiło się do mnie i puścić ani myśli. Znajomi z FB wiedzą o tym doskonale.


Fajnego długiego weekendu.