Zwierciadło

„ Nie wyjdziesz stąd, na krok się stąd nie ruszysz
Póki nie stawię przed Tobą zwierciadła
W którym się przejrzysz z gruntu”

Piękną mamy jesień. Pocztówkową. Drzewa żółcą się i czerwienią w pełnym słońcu.* Widokami napawam się w biegu, dla mnie czas potrafi zatrzymać się tylko w jednym miejscu.

Tutaj.

Co u mnie? Och, wiele..Usiadłem do pisania, dłonie zamarły nad klawiaturą i po dłuższej chwili bezsilnie roześmiałem się do monitora. O czym tu napisać? Trzy miesiące nie dym, wydarzyło się sporo.. Kłopot polega na uporządkowaniu wspomnień, znalezienia porządku w chaosie co zabawne bo przecież obecnie moje życie nawet się o niego nie ociera.

-„ Kdy szkody żadnej nie ma czyń co chcesz” **

Ileż w tym wygodnej prawdy. Kieruję się tym mottem każdego dnia, ponad stawiając jedynie dobro najbliższych, łatwo policzalnych nawet przez kilkuletnie dziecko. Zerowe poświęcenie. Uważnie słucham wyłącznie mojej przyjaciółki, ślicznej twarzyczki w zwierciadle która z ironicznym uśmiechem pochwali za dobre, a złe bezlitośnie wytknie zmuszając do zastanowienia. Gwoli prawdy -Pani lubuje się koncentrować na tym drugim. Nikt inny nie potrafi w sposób równie bezceremonialny dokonać gwałtu na moim ego, z taką gracją na dodatek że wołam o jeszcze. Kilka zdań wypowiedzianych mimochodem utkwiło we mnie zbyt głęboko by je zapomnieć..

>-”Masz problemy z bliskością”

Trudno się z tym nie zgodzić, sprecyzować trzeba. Nie zawsze te „problemy” widoczne są na pierwszy rzut oka. O kobiety chodzi, tak, o kobiety. Zbliżenia toleruję, jak najbardziej, tyle że tuż po szalonej interakcji uczucia z gorących zmieniają się w lodowate, z pominięciem „fazy” letniej. Wiem dlaczego tak się dzieje, akceptuje to. Dotyczy to nie tylko kobiet które zagościły w moim łóżku, często chodzi o zwykłe znajomości, które po subiektywnej ocenie jako „bezwartościowe” ucinam z miejsca bez tłumaczeń. Czas trwania, bagaż wspomnień nie grają tutaj żadnej roli. Regułą jest czysty egoizm. Wyjątki?

Różne są kobiety. Dowolnie postrzegają wartości którymi szermują. Jedne przypisują sobie miłość wyłącznie na podstawie słów, co jest równie prawdziwe jak gdyby odwiedziły port lotniczy, pooddychały powietrzem terminala, popatrzyły na odlatujące samoloty, wyszły i stwierdziły -”podróżowałam”. W czasie który jest moim udziałem, kiedy niczego wzniosłego nie oczekuję- lubię je. Mogą dyszeć pode mną lub nad, póki mam pewność że rankiem znikną nim opadnie jesienna mgła lub co gorsza, padną krępujące pytania na które odpowiadać nie mam ochoty. O nich pisać nie warto, chociaż przystawki w każdym menu są mile widziane.

Zdarzają się jednak kobiety dla których miłość jest celem jaki stawiają ponad wszystkie inne, dążąc do niego z uporem naprawdę godnym szacunku. Pewną Panią poznałem przypadkiem, testując swoje wygadanie na jednym z portali łączących ludzi w niekoniecznie trwałe pary. Kilka żarcików, telefon, bardziej prywatne rozmowy i nagle, od słowa do słowa, wpadłem w pułapkę. Zakochałem się? W żadnym wypadku. Nagle, tuż przed zaplanowanym spotkaniem zdałem sobie sprawę że już nie chcę, nie potrafię poświęcić się dla kogoś w 100%.

Smutne? Nie przesadzajmy. Nie narzekam.

Ze zdjęć patrzyła na mnie dojrzała, bardzo atrakcyjna kobieta co wykluczało desperację. Plany które snuła w tysiącach esemesów były na tyle zaawansowane że ich realizacja zajęłaby z grubsza rzecz ujmując, resztę moich dni.
Po prostu nie chciała być sama. Uczciwie.

Kusiła. Ciałem, kuchnią, oddaniem, podium z „jedynką” na którym stałbym ja, w osobie własnej.. niesamowite! Na milczenie reagowała zdwojeniem obietnic co w końcu stało się kłopotliwe-bateria telefonu nie trzymała dłużej niż kilka godzin. Najprościej byłoby pisemnie wszystko odwzajemnić, spędzić syty wieczór i dopiero wtedy się „odkochać” ale...
Ileż chodzi po ziemi takich Pań z sercem na dłoni? Być może po mnie pojawił się głodny wilczek i „przyziemił” jej wyobrażenia o wielkiej miłości, ale to już nie jest moja sprawa. Tym razem , wyjątkowo, nie miałem ochoty zabawiać się w kata, zabijam muchy, nie motyle. Wyrzucenie mnie ze znajomych na facebooku przyjąłem ze zrozumieniem. Z uśmiechem natomiast wpisy tuż przed -ktoś jest, pojawił się, kocha itd.
Cudownie.
Mam nadzieję że potrwa to dłużej niż kilka orgazmów.

Nie piszę tego po to by chwalić się własnym miłosierdziem. Nie ma we mnie takich uczuć. Jeśli jednak zauważam taką niewinną naiwność potrafię wzruszyć się na tyle by odsunąć się i nie rzucać cienia na kogoś kto wciąż posiada wewnętrzny blask. Niech inni się nim cieszą.

Myślę droga przyjaciółko że nie mam problemów z bliskością. Byłem na metaforycznym lotnisku, oddychałem powietrzem terminala, wsiadłem do samolotu. Ktoś inny po prostu nie odebrał biletu.

A'propos facebooka.
Nigdy nie przypuszczałem że będzie mi sprawiał tyle przyjemności. Poznałem tam ludzi blogujących dawniej, czasem obecnie. Kiedy podczas rozmowy zasady są proste czyli-”Nie interesuje mnie Twoje życie prywatne” , jest barwnie, wesoło, czasem nawet pouczająco.. I chociaż zminimalizowałem tę przyjemność do kilku minut w ciągu dnia, wciąż lubię pokrakać sobie z ludźmi których osobiście nie znam, ale wiem że są tymi za kogo się podają.

Pracuję dużo i ciężko. Jak inni. Lubię swoje życie. Jak wielu. Cieszę się ostatnimi ciepłymi dniami, zimy nie lubię. Wykorzystuję każdą minutę, wyciskam z niej 61 sekundę. Na swój sposób odczuwam szczęście i poza dniami kiedy dopada mnie melancholia-nic nie chcę zmieniać.

Patrząc na częstotliwość własnych wpisów czuję się zobligowany już dziś życzyć Wam Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku.

Muzycznie-ciepło.


*pierwsze zdanie notki rozpoczętej w październiku. Liście już się nie żółcą, nie czerwienią. Opadły.
** Ławica Wiccańska czyli Rada Czarownic