tete a tete

Z radością powitałem ochłodzenie po niedawnych upałach. Ciało nabrało wigoru. Z radością powitało ochłodzenie luftwaffe komarów w moim ulubionym, podmiejskim lesie, przemiłe panie sprzedająca truskawki „po kosztach” , chłopaki stojące co rano na baczność pod śmietnikami „kwiatuszkowego” hipermarketu w poszukiwaniu skarbów. Kręci się.

„Dzień rozpoczyna się bardzo wcześnie, tuż po piątej rano. Widok za oknem nie ma w sobie nic ożywczego, podobnie jak kawa o konsystencji smoły, której smak moje zmysły rozpoznają i zarejestrują dopiero po upływie następnej godziny.
Witam się z mężczyzną w lustrze.” („Niedopasowanie” 01.03.2013)

Niewiele się zmienia. Dlaczego?

„Rozpoznaję wpatrzony we mnie kolor oczu, pod nosem jadowicie żartuję z siwizny w brwiach. Skąd się wzięła? Mało jej miejsca na skroniach które zawojowała całkowicie? Głupio pytam, oczywiście że mało. Tym bardziej że owe srebrne niteczki to przecież wypadkowa dat, zdarzeń, epizodów, zastrzyk zatruwający krwioobieg. Gdzieś to wszystko musi się odkładać i którędyś wyleźć.”( „Niedopasowanie” 01.03.2013)

Pokora. Słowo które najczęściej przychodzi mi do głowy. Uchylenie kapelusza naturze-niemy wyraz szacunku. Kiedy podczas niedawnego spaceru, w samym sercu lasu , zaskoczony przez burzę zerknąłem w niebo, po raz pierwszy od dawna, potwornie się bałem. Pioruny uderzały tuż obok, zespolone z grzmotem, a ja przemykałem między drzewami w poszukiwaniu bezpiecznej niszy. Wyłączyłem telefon, położyłem się na ziemi. Ubranie nasiąkało deszczem, a ja wspominałem pewnego młodzieńca zabitego przez podwójne uderzenie pioruna. Pierwszy popieścił, drugi pozbawił wątpliwości. Nigdy nie byłem bliżej ściółki. Tym razem natura jedynie pogroziła palcem.

Czuję pustkę. Jest nazwana, ma imię, twarz i głos. Pustka jest efektem braku wszystkiego co przed chwilą wymieniłem. Wyjątkowy brak kobiety, nie zadomowiony w lędźwiach lecz pod czaszką. Nieznośny niczym migrena uodporniona na leki bez recepty.
Wyjechała.
Do domu, z rodziną i stertą kartonowych pudeł. Zostawiła mnie w złości i poczuciu straty. Musiała, ale czy mam być z tego powodu zadowolony? Nie muszę, prawda?
Przyjaźń. Definicja prosta sama w sobie-wsparcie, troska, bezinteresowność . Cudeńko, ale dalej same niespodzianki. Przyjaźń z kobietą, zamężną, powinna wykluczając pożądanie, ba, wygaszać je w pierwszym akapicie, stawiać „Nie!” w tytule. Nic podobnego. Gość mojego domu, łazienki, kuchni, świadoma własnej seksualności bywalczyni sypialni przeciągająca się na łóżku ufnie i z uśmiechem, świadoma mojego spojrzenia, nigdy nie pozwalała zmysłom na odpoczynek. Pożądana na granicy bólu. Byłbym nieuczciwy twierdząc ze jest tak czysto, niepokalanie, wyłącznie po kumplowsku.

Klucznik do moich tajemnic.
Kobieta.


Wszystko się równoważy. Po latach trafiania na istoty z definicji niezdecydowane lub kłamliwe, onieśmiela mnie Jej pewność w obcowaniu ze mną. Nie przeraża dotyk uspokojony Jej panowaniem nad sobą. Wyrozumiałość kiedy nagle się zamykam, odpowiadając zdawkowo na życzliwe zaczepki. I tylko czasem moje własne zdumienie podpowiada pytania-" No jak to tak? To jest możliwe? Słyszeć nie to co chciałbym ,lecz to co odpowiada rzeczywistości, a wszystko smakowicie podlane celną ironią?" Można? Tak.
Otrzymałem prezent od losu. Rozpakowałem go. Po prostu. Do tej pory miałem tylko znajomych , życzeniowo nazywanych przyjaciółmi.. Teraz mam kogoś kto nie zapomni powiedzieć mi -"Dzień dobry, miłego dnia".
Gdyby kiedykolwiek ktoś chciał ją skrzywdzić- sam osobiście wyślę mu paczuszkę innego rodzaju. Z koszmarem.
To takie moje skrzywienie kiedy czuję gdy ktoś oddycha tym samym powietrzem co ja. Podziękowanie dla kogoś kto stanął na mojej drodze i bezczelnie, bez mojej zgody z gracją oświadczył-zostaję.

Nigdy nie zostaliśmy kochankami. Nie o to nam chodzi.
Ona jedna ma prawo powiedzieć :
-Znam Cię.
Nic ważniejszego stać się nie ma prawa.

„Co u mnie?
Znakomicie. W pracy. Reszta świata musi zaczekać, albo sobie odpuścić. W powietrzu wisi coś pozytywnego.” („Niedopasowanie” 01.03.2013)

Raz jeden udało mi się przewidzieć własną przyszłość.