Pałac

Co miało się wydarzyć, minęło pozostawiając miłe wspomnienia.
Dla mnie święto mojej córki rozpoczęło się w niedzielę o poranku. Nie przyjeżdżałem wcześniej celowo, pozwalając rodzinie na choćby odrobinę komfortu, choć bez wynajęcia pokoi hotelowych przecież obyć się nie mogło. Wzorowa frekwencja. Brawo, kochana rodzino.
Pierwsze minuty to fascynacja pięknem podszyta nieudolnie skrywaną dumą. Poczułem się zupełnie bezbronny w obecności aniołka o podnieconym spojrzeniu, nagi, pozbawiony codziennego pancerza który pokruszył się w kilkadziesiąt sekund pozostawiając mnie zadziwionym, milczącym i pokornym w oczekiwaniu na to co miało nadejść. Niezwykły dla mnie stan. Niezwykła chwila.
Ceremonia rozpoczęła się od błogosławieństwa-tuż przed nim miałem okazję skrzyżować spojrzenie z przyjacielem ze szkolnych lat. Skinęliśmy sobie uprzejmie głowami, świadomi jak wielka obecnie dzieli nas przepaść. Tego co minione, niedopowiedziane, stracone. Szkoda.
Msza prowadzona była przez księdza którego na pierwszy rzut oka oceniłem-”Jest w porządku” . Młody, uśmiechnięty, czarował przyjaznym, choć zdecydowanym podejściem do rozentuzjazmowanych dzieciaków. Kilkadziesiąt godzin później, dowiadując się od Matki jak bezlitosne popełnił „faux pas” wobec mojego dziecka na jednym z komunijnych spotkań w obecności koleżanek i kolegów, warknąłem jedynie że powinien podziękować bożej opatrzności. Uchroniła go od mojej obecności na tym spotkaniu. Gdyby stało się inaczej ,kuria musiałaby szukać zastępstwa na samą uroczystość. Nie jest łatwo wznieść do modlitwy połamane ramiona, a z obitej mordy wydobyć-”Módlmy się”. Takt albo się ma, albo nie. Jeśli go brakuje -zawsze pozostaje klasztor z regułą milczenia.
Szybki spacer do miejsca gdzie wszyscy mieli nadzieję nareszcie spocząć. Zjeść coś ciepłego. Sala „Pałacu” to dla mnie miejsce szczególne. Byłem nawet przeciwny wyborowi tego miejsca na imprezę „po” jako bezwzględny wróg wspomnień które dzisiaj nic dobrego przynieść już nie mogą. Myliłem się, kolejny raz.
Przestrzenna sala kolumnowa podziałała na mnie niczym narkotyk. Ten sam rozstaw stolików. Goście Ci sami. Niewielkie zmiany w ilości zmarszczek. Czy ktoś za chwilę położy mi dłoń na ramieniu i pocałuje w policzek, niczym 14 lat temu? Zastukają obcasy i usłyszę śmiech który wciąż czasem budzi mnie w nocy? Nie.
Wyzbyłem się wątpliwości. Historia potrafi uroczo zatoczyć koło i walczyć z tym nie sposób.
Tymczasem prawdziwa bohaterka tego popołudnia z godnością pełniła rolę gospodyni. Roznosiła symboliczny chleb, przyjmowała życzenia, prezenty, przysiadała się do gości. Szczęśliwy, usunąłem się w cień wodząc za Nią jedynie obiektywem, najczęściej z ukrycia, uwieczniając każdy grymas, pomijając pozy,konsekwentnie odmawiając „ustawek” .Czas mijał niezwykle szybko.
Wieczorem dawno nie widziany kuzyn zaprosił mnie na rozmowę bez świadków. Zaskoczył mnie ten przejaw sympatii. Nigdy nie byłem specjalnie „rodzinny”. Zgodziłem się bez oporów.
Pośród nocy, biwakując w samochodzie, wpatrzeni w spływające po przedniej szybie krople deszczu wspominaliśmy stare dobre czasy. Bez egzaltacji, żartując i śmiejąc się z życiowych błędów których nam dwóm, czarnym rodzinnym owieczkom, nigdy nie brakowało. Spoglądaliśmy na siebie z malejącym dystansem bojąc się przyznać że mimo wszystko odpowiada nam taki stan rzeczy. Szczera rozmowa. Raz na kilka lat.
Raz, a dobrze.
Kiedy przemoknięty wróciłem do domu dziecko spało twardo wtulone w poduszkę i ulubionego, pluszowego kota. Tego samego którego podarowałem Jej wiele lat temu. To dobrze że pewne rzeczy po prostu się nie zmieniają.