Żmija

Kiedy mam kilkanaście godzin wolnego staram się nie siedzieć w miejscu tylko wypoczywać tam gdzie lasów sporo, ciszy jeszcze więcej natomiast ludzi....mało. Roztocze z racji swojej bliskości jest wyborem naturalnym, wystarczy wskoczyć do auta by po niespełna dwóch godzinach jazdy z Lublina (obecnie uciążliwej co-nieco z „racji modernizacji” nawierzchni asfaltowej) zachwycać się widokiem Roztoczańskiego Parku Narodowego, korzystając przy tym z darmowego noclegu u rodziny, bądź u coraz szerszego w tej okolicy grona oswojonych tubylców. Jednego-płci pięknej, pozwolę sobie przedstawić, powitajmy Annę, samotną z wyboru matkę dwójki dzieci, nienawidzącą mężczyzn w równym stopniu co składek na ubezpieczenie zdrowotne. Zupełnie nieprzypadkowo zaczynam od koloru jej włosów-Anna to naturalna, onieśmielająco inteligentna blondynka, czyli okładkowe zaprzeczenie stereotypów. Nigdy nie korzystałem z Jej gościny z dwóch powodów-po pierwsze dwójka małych dzieci gwarantuje moc wszelakich wrażeń za wyjątkiem spokoju, po drugie-ulubionym serialem mojej znajomej jest dokument-” Kobiety które niosły śmierć”. Ponieważ jednak pewna zabawna dyskusja jaka między nami wywiązała się niechcący, przypadła nam do gustu-wymieniliśmy się numerami telefonów w nadziei na kolejne smakowite słowne utarczki. Kiedy jestem w okolicy wysyłam krótkiego eska nie czekając na odpowiedź.
Tym razem info zwrotne nastąpiło szybko. Zadzwonił telefon.
-Gdzie jesteś?-zapytała rozemocjonowanym głosem
-Pięć kilometrów i dwa ronda od Ciebie.
-To bądź za parę minut metr ode mnie.
-Co się stało?-zapytałem zdziwiony. Na pewno nie czekała na mnie z obiadem w samej bieliźnie. Nie ta kobieta i nie ta kuchnia mówiąc ściśle. Raz spróbowałem i wolałbym wypad na zupę z kory plus makaron z korników.
-Przyjedziesz to zobaczysz.
Postanowiłem odłożyć maleńkie zakupy wyobrażając sobie najgorsze. Czego mogła chcieć? Pomocy w ukryciu zwłok kolejnego kandydata na „dochodzącego”?
Na parkingu przed blokiem w którym mieszkała powitała mnie gromadka dzieci i Ania w osobie własnej, ubrana w stylowy dres z boleśnie różowymi pasami na spodniach.
-Ładnie wyglądasz-rzuciłem przez drzwi zupełnie bez wiary że mi uwierzy.
-Chodź..-zaczekała aż wysiądę i pociągnęła mnie za rękaw w stronę betonowego murku okalającego parking.-Przykucnij!-nakazała
-Zwariowałaś do reszty czy tylko zamknęli Ci aptekę?
-Przykucnij mówię.
Przykucnąłem.
-A teraz mam prosić Cię o rękę?
-Powiedz mi-dołączyła do mnie wskazując na coś palcem-Co to, do cholery,jest?
Spojrzałem „po paluszku” .Wskazywał on nie mniej ni więcej tylko węża, młodziutkiego, około 40 centymetrowego, wygrzewającego się leniwie na rozgrzanym betonie.
-Wąż...-mruknąłem zaciekawiony. Uniosłem się lekko i zmarszczyłem brwi na widok ślicznego zygzaczka-od głowy do ogonka.-a konkretnie żmija.-dodałem
-Jesteś pewny?-wydyszała-Może to zaskroniec albo inna jaszczurka?
-TO jest żmija zygzakowata, tak uważam. Po to mnie wezwałaś? Trzeba było sobie sprawdzić na internecie...
-Wujek Roman przyszedł, popatrzył i stwierdził ze to zaskroniec....Ale fakt, odchodził prawie biegiem..Problem w tym że tego tutaj pełza -skinęła głową na chaszcze przy murku-jak naliczyliśmy około 10 sztuk, w tym jedna bardzo długa sztuka..Pewnie mamusia..
Dopiero teraz zauważyłem że zaśmiecone jesiennymi liśćmi podłoże wciąż się porusza i skrzypi mimo braku wiatru.
- I co ja mam teraz zrobić? Dzieciaki latają po podwórku, nie można na chwilę zostawić ich samych.
-Dzwoń.
-Gdzie?Do Gucwińskich?!
-Albo poczekaj....-zawahałem się.-Internet w domu masz?
-Nawet bezprzewodowy, a co?
-Chodź, rzucimy okiem na zdjęcia. Póki co pozbieraj dzieciaki.
Mogłem się mylić. Chciałem się mylić.
Dupa z tyłu.
-Żmija zygzakowata, odmiana jasna-wzruszyłem ramionami przed monitorem
-Dokładnie.....-szepnęła Ania-Jakby tej na podwórku zdjęcie zrobili...Dzwonimy?
-Tak, na początek do nadleśnictwa. Wyszukam numer.
Wyszła na balkon polując na zasięg. Kiedy wróciła- mord miała w spojrzeniu.
-I co?
-Wyobrażasz to sobie?-wrzasnęła-Ten idiota po drugiej stronie najpierw się roześmiał, a potem zapytał-A jakie ten wąż ma oczy, proszę pani? Co mu miałam powiedzieć? Wytrzeszczone, figlarne, rozmarzone, koloru błękitnego nieba? Wariatkę ze mnie zrobił.
-Nie przyjadą?
-Na policję kazał dzwonić, albo do Straży Pożarnej
-Straż będzie rozsądniejsza, masz, dzwoń.
-Na balkon idę-warknęła-Z papierosem, tym razem.
Wróciła po 10 minutach, usiadła obok w kucki i westchnęła ciężko.
-Zapytał o oczy?-zagadnąłem ze współczuciem.
-Zdziwił się...Powiedział że to niemożliwe, jest koniec marca, żmije śpią..
-Trafiły nam się ranne ptaszki...co dalej?
-Przyjadą. Będą za kilkanaście minut.
Byli. Prawdziwym wozem gaśniczym, w prawdziwych, połyskujących w słońcu, hełmach. Pięciu dzielnych rycerzy stanęło nieruchomo przy murku przestępując z nogi na nogę.
-Zaskroniec!-wydał oświadczenie najniższy, za to dowódca.-O! Tam też zaskroniec. I jeszcze jeden...To zaskrońce proszę Pani.
-To są żmije!-głos Ani drżał z gniewu.-Sprawdziliśmy w internecie! Żmije jak nic!
-Rodzina zaskrońców, proszę mi wierzyć, mieszkam tu od dziecka, znam się na wężach..Tomasz!Wypełnij z Panią protokół.
-To były zaskrońce proszę Pana-wtrąciłem.-Ale były, bo wie Pan-skinąłem na koleżankę-Kto z kim przestaje....Teraz to żmije, a jak Pan widzi ,w tym bloku mieszka dużo dzieciaków.
-Niech nie dotykają..
Popatrzyłem na niego przeciągle zastanawiając się od kiedy do pracy w Straży Pożarnej przyjmuje się bez testów psychologicznych.
-I jaki protokół mam podpisywać??-Ania rozzłościła się na dobre. Zaciśnięte piąstki wskazywały że za chwilkę mogły być potrzebne jeszcze inne służby mundurowe.
-Mandat za nieuzasadnione wezwanie-odparł z flegmą dowódca
-Słucham??
-Żartowałem....Taka procedura, po każdym wezwaniu musimy to spisać.
-Czyli nic z tym nie zrobicie?
-A co mam robić z zaskrońcami?-zdziwił się dowódca-niech sobie pełzają..
Odniosłem wrażenie że gdyby przed tym człowiekiem przeparadowała 10 metrowa anakonda podśpiewująca w posuwistym rytmie „My Słowianie” również ochrzciłby ją zaskrońcem, trzymając się swojej wersji nawet gdyby zaczęła go pożerać.
Rycerze w stalowych hełmach pozbierali się w mgnieniu oka na rozkaz dowódcy, z taką gorliwością jakby ruszali do pożaru. Anna stała wpatrując się w odjeżdżający wóz strażacki z otwartą buzią, trzymając małą karteczkę w dłoni.
-Popatrz...-wykrztusiła-Co on mi dał..
Tytuł? Protokół przekazania obiektu/terenu. Treść w adnotacji napisana ręcznie?
„Węże wypuszczono do lasu”

Byłem przekonany że żmija rozparta pod murkiem, rozkoszująca się promieniami słonecznymi, uśmiechnęła się do mnie i puściła oczko.

Sprawa miała swój finał dwa dni później, o tym wiem już tylko z opowiadań. Mieszkańcy bloku również mają internet. Porównali zdjęcia. Poruszyli niebo i ziemię, złożyli wspólną skargę.
Węże uprzątnięto. O dziwo, obyło się bez ukąszeń.

Ps.
W poprzedniej notce opisywałem prezenty urodzinowe jakie miałem zaszczyt otrzymać. Myślałem że nic mnie już nie zaskoczy ale....kiedy dotarł do mnie prezent od Pibohy ,cały Lublin zatrząsł się od mojego radosnego śmiechu. Zawieszka na łańcuszek, święta...Znając mój stosunek do kościoła i wiary katolickiej trzeba było sporo tupetu..albo fantastycznego poczucia humoru aby mnie tym obdarować. Zażartowałem sobie nawet że zawiśnie na tym samym łańcuszku co pentagram, będę zabezpieczony na każdą okoliczność. (na wszelki wypadek zaznaczam-żartuję również z tym pentagramem)
Twój prezent Gosiu sprawił mi ogromną radość, dziękuję. Niespodziewany, bardzo miły.
Odwdzięczę się równie oryginalnym.





Na zdjęciu oryginalna bohaterka notki. Prawdziwa modelka, spokojna, bez lęku wpatrzona w obiektyw.