Larwa

Bądź mi życiem, radością, bądź śmiercią, zazdrością
Bądź złością i pogardą nieszczęściem i nudą
Bądź Bogiem, bądź Murzynem, ojcem, matką synem

Bądź- i nie pytaj, jak Ci się wypłacę
A wtedy darmo weźmiesz najpiękniejszą zdradę:
Miłość, która obudzi śpiącą w Tobie śmierć

Rafał Wojaczek-”Bądź mi”


Rozmowa prawdziwa-styczeń 2014


„Opowiem Ci pewną historię pod warunkiem że umiesz słuchać, znajdziesz na to kilkadziesiąt minut, nie będziesz przerywał, patrzył na zegarek, wyciszysz dzwonki w telefonie i postawisz mi piwo. Nie patrz tak na mnie-tak, piwo. Warunek konieczny. Zazwyczaj poprzestaję na soku ale nie dziś. Nie jesteś moim mężem, kochankiem (nie mam pojęcia dlaczego) czy choćby nawet przyjacielem (to dla odmiany wiem) a to wszystko nam ułatwia, prawda? Kiedy wypije pierwsze-postawisz drugie, potem kolejne bez zbędnych pytań. Nie zwracaj uwagi na moje mętniejące oczy, nie zwracaj mi uwagi kiedy język zacznie się plątać. Dzisiaj mogę być kobietą upadłą. Chcę nią być. Ty siedząc obok będziesz moim trzeźwym, lepszym, m i l c z ą c y m alter ego. Zachowaj te minki dla siebie, wypijesz innym razem. Zaopiekujesz się mną, prawda? Odprowadzisz do domu, m o je g o domu, kiedy będę już w dupę pijana i zostawisz przed drzwiami. Nie przelecisz mnie po drodze w żadnej zaspie, nie zaciągniesz w bramę.. Nie? Frajer, łatwo rezygnujesz.
Niepotrzebnie tak się ubierałam.
Zanim uciekniesz, pamiętaj-naciśnij dzwonek. Króciutko. Otworzy opiekunka, utuli mnie do snu, zanim wyjdzie zapłacę jej podwójnie.
Jestem po ślubie dwa i pół roku. Rachunek jest prosty-daje 912 wspólnych dni i pół jednego na dodatek z których prawdziwie fajny był tylko ten pierwszy- rozumiesz, syte poprawiny, krawaty sflaczały, opadły na stół. Narodziny syna, cudowna chwila, nie miała nic wspólnego z nami, to tylko podzwonne tego co mężuś raczył we mnie zostawić. Dalej? Sam wiesz-płacz dziecka, nocne pobudki, wysypki, leki, wizyty w przychodni, wieczna krzątanina. Ja, bogini parkietów, postrach barów , niszczycielka macho i drinków z palemkami, zaliczyłam przeistoczenie wstecznie- z motyla w larwę-niezdarną, wiecznie zmęczoną, wijącą się tam i z powrotem pomiędzy kuchnią ,a skąpanym w różu dziecięcym pokoikiem. Czułam się jak gryzoń zamknięty w klatce, przebierający łapkami w kołowrotku, skupiony na idiotycznym zapieprzaniu donikąd. Mentalny wrak. Ale nie poddawałam się bez walki.
Ocknij się, ktoś mi wypił.
Bliskość. Zapomniałam o niej. Ciąża nie zdemolowała mojej sylwetki, przeciwnie, uwypukliła co powinna, podobałam się sobie, sąsiadowi, kierownikowi warsztatu, szefowi i gówniarzom z pobliskiego ogólniaka. Nie byłam niedojebaną mateczką z przetłuszczonymi kudłami, śmierdzącą mieszaniną potu i przypalonej kaszy manny. Dbałam o siebie. Makijaż był staranny jak zawsze, bielizna świeża, nogi ogolone. Dresy wieczorami wędrowały w kąt. No i...byłam chętna. Pomimo zmęczenia, dla niego, rolę kobiety napalonej grałam bardziej przekonująco niż certyfikowane kurwy, świadoma zagrożeń poporodowego „opadu emocji”. Niestety, małżonek dobrym aktorem nie był. Zaczęły się problemy.
Nie mógł, biedak, co robić. Padał na pyszczek natychmiast po skonsumowaniu kolacji. Nie pomagało wino, dania przyprawione afrodyzjakami, świntuszenie na uszko. Leciał przez ręce mój dzielny żołnierzyk, zapamiętany w walce o lepsze jutro. Kiedy wreszcie moje dłonie, usta, (głównie usta) doprowadzały do rozpaczliwego zbliżenia, przypominało to oglądanie zmagań paraolimpijczyków, przy całym dla nich szacunku- niby wszystko zgodnie z szablonem ale bez uniesień. Dobra-myślę sobie-to tylko krótkotrwały stan przejściowy niczym wyrozumiały nastrój u teścia. Dopiero pewne zdarzenia wyrwały mnie z błogostanu zrozumienia.
Telefon. Raz jeden zapomniał wziąć go do pracy, zostawił w łazience, wyszedł zamykając drzwi. Kilkadziesiąt sekund później zapamiętale do nich łomotał niczym policjanci przed aresztowaniem. Otworzyłam i zdumiona cofnęłam się o krok. On w b i e g ł do mieszkania-nie wszedł. Godzina rozpoczęcia pracy odległa zatem...dlaczego??Dlaczego był tak zasapany, rozgorączkowany.. dlaczego, dlaczego?
Kobieta jest mistrzynią analiz. Czasem nadinterpretacji, zawsze zgodnie z intuicją. Nie miałam okazji zerknąć w pamięć telefonu, zdawałam sobie sprawę że po raz drugi tego samego błędu nie popełni. Nie mógł jednak zabierać ze sobą domowego laptopa mając na użytek swój własny, służbowy.
Samotne popołudnia przestały być nudne.
Łamanie haseł nie było kaszką z mleczkiem. Nie były datą urodzin, pamiętnych chwil rodzinnych okazji. Pomógł przyjaciel w kilkanaście minut otwierając puszkę pandory.
Wiesz ile jest portali oferujących niezobowiązujący seks? Ja nie wiedziałam... Mój własny mąż, za rękę, poprowadził mnie kroczek po kroczku, przez każdy jeden. „Napisała do Ciebie Ona349. Wybraliśmy dla Ciebie „Kasię 17.07”. Używaj gumek, zero analu-warunki konieczne. Po prostu nie mogłam uwierzyć, chociaż.. akurat nie w to że odpuścił seks analny.
Znowu zapomniałeś drogi do baru.

„Diabeł wie wszystko, nie wie tylko gdzie kobiety ostrzą swoje noże”

Zemsta. To przecież zrozumiałe, prawda? Bez awantury, składania dłoni, rozmazanego płaczem makijażu. Założyłam własny profil, zapłaciłam ciężkie pieniądze używając tajemniczej karty kredytowej zaskoczonej przyjaciółki. Zdjęcie? Ależ owszem. Od pasa w dół, takie walory zawsze są anonimowe. Po wszystkim poszłam do łazienki, gdy wróciłam zastałam pierwsze zaproszenia.
Zabawa rozpoczęła się na dobre.
Mężczyzn z uciskiem na jądrach są setki. Tych co mają cokolwiek poza jądrami-niewielu. Arek od pierwszych chwil robił różnicę. Zdystansowany, pewny siebie, pozbawiony wulgarności. Patrzył na mnie ze zdjęcia przystojny mężczyzna z klasą, jak opisywał-nienawidzący zobowiązań. Wspaniale, ja również nie oczekiwałam bukietów róż czy westchnień na przydechu. Opierałam się, choć delikatnie-NIE Maryja Dziewica ale i NIE portowa wywłoka. To pomiędzy miało być interesujące. Było.
Umówiliśmy się na piwo, drinka, sok, cokolwiek, w sumie chodziło o to żeby się zobaczyć. Miałam chrapkę na weryfikację tych obłędnych zdjęć którymi mnie karmił. Żeby było zabawnie, knajpa była nieopodal mojego mieszkania.
Odleciałam na kilka godzin. Śmiałam się, opowiadałam, przeciągałam spojrzenia, kapitulowałam.. Kiedy zaproponował odprowadzenie-nie protestowałam. On również-kiedy ja zaprosiłam go do mieszkania. MOJEGO nie było. Nie wybrałam przypadkowego terminu.
Opiekunka otworzyła, przywitała mnie zdawkowym „cześć” i zmyła się z zagadkowym uśmiechem na twarzy. Wszystko co było dalej pamięta każda cząstka mojego ciała. Nigdy tak nie musiałam zaciskać szczęk w trakcie orgazmu byle nie obudzić małego. Przyszło mi to z trudem. Przyznaję. Czasami powinno się krzyczeć.
Kilka dni później, mimo małżeńskiej ciszy, wszystko zaczęło się uspokajać. On to zrobił. Był rewanż. Zatem, idziemy dalej.
Kobiety czasem nie doceniają mężczyzn. Odmawiamy im inteligencji i wyrachowania. Wykluczamy niespodzianki. Pewnego wieczoru, podczas „ nic nie robienia”, ktoś zadzwonił do drzwi. Arek przywitał się grzecznie z moim mężem prosząc by wyszedł z nim na zewnątrz. Nie miałam czasu na reakcję. Kiedy wyszli niczym zombie poszłam do kuchni, usiadłam, ukryłam twarz w dłoniach. Wrócili razem, choć mój kochanek, tym razem, postanowił progu mieszkania nie przekraczać.
-Żona zdradzała mnie wiele lat-wycedził wpatrując się we mnie jadowicie-Myślę.. że Ty już swojego męża nie będziesz.
Mój wyprowadził się dwa dni później. Zaproszenie do rozwodu nie mogło mnie zaskoczyć. Wiedziałam że stracę wszystko, sama o dowody niewierności męża odpowiednio nie zadbałam. A on, na pendrivie, miał kompletny zapis moich rozmów z Arkiem.
Idiotka.
Moja własna rodzina stanęła murem za mężem. Wyobrażasz sobie? Kim się stałam ogarnięta zazdrością i chęcią wyrównania rachunków? Nie stracę opieki nad dzieckiem, o nie! Mężczyźni są zbyt wygodni, nie lubią ograniczeń. W sądzie jednak przegram z kretesem. To mi pogrożą palcem. Ale jednocześnie dziś oddycham swobodnie, zakończyło się coś co od dawna jedynie krępowało obie strony. Genialnie oddaje to mój tatuaż, tuż poniżej linii bioder. Chcesz zobaczyć?

„je ne regrette rien”


Jestem kompletnie pijana...”

Czy powinno się, choćby biernie, uczestniczyć w czyimś brudnym życiu? Nie poratowałem znajomej dobrym słowem, zresztą... nie oczekiwała tego. To porażające, jak płynna jest granica między winnym/winną, a ofiarą.Jak wiele zależy od okoliczności. Przypadku. Własnej kreatywności.
Czasem cudzej.
Można być ze sobą. Można się rozstać. Jedno i drugie z klasą lub bez. Ci którzy robią to „bez” mogą mieć pretensje wyłącznie do siebie. Nie mnie ich żałować.

„Ubolewam”-modne ostatnio słowo. Ubolewam nad tym że tak rzadko tu zaglądam, zrobię to nawet na zapas bo nie wiem kiedy będę ponownie.
Dziękuję Wam za zainteresowanie.
I obecność.