Przeznaczenie

Poprzedni wpis zaskoczył mnie samego. Zawsze odżegnywałem się od prywaty na blogach, czasem jednak zwykły przypadek uzmysławia człowiekowi ,jakiż jest słaby w starciu z emocjami których korzenie sięgają głębiej niż przypuszczał.
Z drugiej strony...niedobór tych emocji, zimna kalkulacja podczas pisania, zakończyła się zamknięciem bloga na interii , zatem nie powinienem narzekać.
Czytając komentarze pod notką uśmiechnąłem się do siebie. Słowa we wpisie są tak nieuporządkowane, bardziej pełne aluzji niż treści, że mogłem Wam jedynie współczuć..

Ostatnie pół roku nie było dla mnie łatwe. Z kilku powodów.Na szczęście w życiu z reguły występuje pewna prawidłowość która nie pozwala Ci oszaleć (lub choćby rozpić czy pogrążyć w rozpuście), objawiona w nowych znajomościach podsuniętych nam przez los niby przypadkiem, ale przecież ...-“nic nie dzieje się bez przyczyny”.
W lutym poznałem kobietę o której, po raz pierwszy w życiu z żelazną pewnością mogę powiedzieć że jest moją przyjaciółką.
Nie miała łatwo.
Ta niewysoka blondynka w ogromnych okularach i malutką kitką upiętą fikuśnie nie z tyłu, lecz na szczycie łebka, po prostu chciała poznać mnie bliżej demonstrując to z podziwu godnym uporem przy każdym naszym spotkaniu. Beztrosko ignorowała wszelkie moje docinki, zdobywając zaufanie kroczek po kroczku. Pewnego dnia kiedy spotkaliśmy się nieopodal naszych domów (jesteśmy sąsiadami) klasnęła w dłonie oświadczając:
-Dosyć tego. Idziemy na drinka pogadać.
-Nie wiem czy wiesz ale jest po 22-giej..
-W knajpie do której Cię zaprowadzę czas nie ma znaczenia.Tylko uważaj!Pijemy, a Ty masz być zawsze jeden drink do przodu.
Zaiste, w barze do którego trafiliśmy czas otrzymał wilczy bilet. Nie wiem czy wczesny czy późny był to Gierek za to wolnych stolików nie brakowało, a na nich zauważyłem coś ,za co z miejsca pokochałem ten lokal-popielniczki.
Nareszcie nie czułem się dyskryminowany.
Zamówiliśmy drinki, usiedliśmy sobie i zapadła..
....cisza.
-Jesteś mężatką.-zauważyłem bystro zważywszy na to że Jej obrączka była gabarytów “hula hop”-Nie będzie miał Ci za złe?
-Co?Drinka?
-Przesiadywania w barze z obcym facetem.
-Już mu wysłałam esemeska. Zapewne niedługo go poznasz-odparła niedbale
-Przyjdzie tu?
-Nie dziś, nie dziś.-uśmiechnęła się
-Jak się poznaliście?
-Na “e-Darling”
Moje zdziwienie było widać aż nadto.
-Tak, na portalu randkowym. I od siedmiu miesięcy jesteśmy małżeństwem. Da się? Da się.Zamknij dziób, głupio wyglądasz..Jesteśmy tutaj bo to ja chcę posłuchać Ciebie, zatem nie zadawaj oczywistych pytań tylko gadaj. Co Cię gryzie robaczku?
No i popłyneło..Wszystko, jak leci, ze szczegółami, spowiedź katolika wyglądałaby przy tym jak pogawędka o pogodzie. Fascynujące, nowe dla mnie było to że tym razem to mnie słuchano ,a przecież ani przez chwilę nie użalałem się nad sobą. Krótkie, wysyczane zdania. Bez kwiecistych opisów.
Cóż za odmiana!
Kiedy skończyłem pomilczała chwilę.
-Wiesz, po prostu widać było po Tobie że chciałeś się wygadać.Lepiej?
Kupiła mnie.
Na teraz, na zawsze i na wieki wieków.
Wieczór przeciągnął się daleko w noc. Ot tak, zleciał sobie, niczym mgnienie oka, na zwykłej rozmowie.
Kiedy zaprosiła mnie do siebie -nie zastanawiałem się długo. Przygotowałem drobny upominek dla Niej i męża w przekonaniu że tak wypada. Na miejscu powitali mnie oboje, tak radośnie i naturalnie, aż poczułem się nieswojo. Mój cynizm nie miał się dobrze w takim otoczeniu.
Zdecydowanie.
Posadzono mnie w salonie na honorowym miejscu, podano do stołu. A wszystko przy akompaniamencie wspólnych uśmiechów ,przelotnych dotyków, pocałunków, tak niewymuszonych, naturalnych że nie musiałem ,bo nie mogłem zastanawiać się nad ich autentycznością.
To byłoby niestosowne.
Dwoje zdesperowanych samotnością ludzi odnalezionych przypadkiem.
Przeznaczenie?
Kiedy spoglądałem na nich, na igraszki Jej męża z kotem, powolutku docierało do mnie że to wszystko nie jest fikcją wymyśloną przez rozmarzonego scenarzystę, że tak można i trzeba. Widok kobiety która pięknieje w obecności swojego wybranka, widok rozkochanego mężczyzny nie potrafiącego odwrócić spojrzenia do tego stopnia żeby Jej nie było w obiektywie ,odnawia w Tobie obraz czegoś w co już dawno temu straciłeś wiarę.
Oni potrafią, oni mogą.
“Da się.”
Bardzo trudno jest wyjść z takiego domu. Człowiek podświadomie grzeje się czyimś ciepłem polegając na własnym egoiźmie.Kiedy nieuchronnie nadchodzi ta pora podnosisz się z jękiem zawodu.
-Muszę już iść..
-Ej, zostań jeszcze, poczekaj..
-Nie.Muszę już iść..
Moja “Mi mi” jakiś czas potem wyznała mi coś ,co poruszyło mnie dodatkowo:
-Zawsze miałam bardzo niskie mniemanie o sobie..Dopóki nie poznałam swojego męża. Wyobraź sobie-pisałam nawet bloga, był dla mnie terapią...
Roześmiałem się, przyznaję. Nie potrafiłem inaczej.
Czy kiedykolwiek trafiła na “tamiriana”?Czy była jedną z moich czytelniczek?
Nigdy się tego nie dowiem. Akurat ten szczegół mojego życia pozostaje dla niej nieodkryty.
Wiem jedynie że potrzebujemy takich ludzi. Takich właśnie jak “Mi mi” którzy nas przejrzą, zdefiniują i wysłuchają. Takich, którzy nieświadomie pokażą nam że wciąż wszystko jest przed nami.
Przeznaczenie?

Dlaczego nie.

Siedzę przed monitorem ze słabym drinkiem w dłoni.
Piję zdrowie tych którzy dotrwali do końca wpisu.
Nie mieli łatwo.