Zatrzymanie

Obracam w dłoniach małą szkatułkę utkaną z samotności. Jest z tysiąca części splecionych ze sobą jak minuty które desperacko zabijała.Każdy element to marzenie,pojedyńcza myśl o Tobie spojona nicią i krwią z pokaleczonych palców. Każda barwa jest nastrojem-gniewu,litości,apatii,woli przetrwania.Przywołuje wspomnienia o brudnej,szarej barwie,wspomnienia których jedyną jasną stroną była Twoja twarz pod powiekami i głos który muskał godzinami po skończonej rozmowie nadając rzeczywistości nową jakość. Zamykam w dłoniach prawdziwy wulkan,jedną z największych ran mojej duszy. Dzięki Tobie,ten wulkan jest w kształcie serca. Tak zwyczajnie dzisiaj..tęsknię. Pamiętasz?