Przystań

Zatraciłem się w kobiecych słowach wyszeptanych przy świecy, z łagodną muzyką na wieczór. Zatraciłem kolejny raz, wracając do nich jak do cichej, malutkiej przystani ukrytej przed zgiełkiem. Mojej, jedynej, bez względu na to kto jeszcze czasem do niej, zabłąkany, zawija. Wita mnie niezmiennie przytulnym ciepłem, zapraszając do odpoczynku rezerwacją przy nabrzeżu. Każdy wers znam na pamięć. Potrzeba uwagi, maksymalnej koncentracji by nie uronić choćby jednej puenty, tajemnego znaczenia, niedopowiedzenia opowieści urwanej niczym palec delikatnie przyłożony do ust.One nie są dla wszystkich, podobnie jak szlachetność której podrobić nie sposób. Obcowanie z niebanalnym pięknem jest największą nagrodą za oczekiwanie na wyjątkowość. Słucham.